Afgelopen vrijdag bezocht ik een seminar over de slimme organisatie. Ik had de luxe om een dag lang te luisteren. Het leek me heerlijk na een week lang praten, organiseren en mailtjes tikken. Alleen maar luisteren.  Tot mijn eigen verrassing was luisteren een prominent thema. De slimme organisatie luistert. Naar zichzelf, naar elkaar, naar ‘buiten’. Klinkt niet echt vernieuwend he?

Blijkbaar is het hard nodig om luisteren opnieuw op de kaart te zetten. Zijn organisaties het verleerd om te luisteren naar wat er gebeurt, naar wat er echt nodig is. Neem het voorbeeld van Corine, die gevraagd werd van luisteren haar werk te maken. Zij hielp jonge kankerpatiëntjes zich weer verbonden te voelen met hun eigen gezonde wereld, simpelweg door te luisteren. Weg van de protocollen en aanbodgedreven begeleiding, gewoon door te vragen naar wat zij willen. Een 14-jarig meisje zei te willen skypen met haar arts en te willen kijken in de klas, om te weten wat er ‘in’ was. Het vereiste een andere opstelling van de arts. Een I-pad maakte het praktisch mogelijk.

Het luisterkwartje, wat reeds lang gevallen was, roerde zich. Luisteren is het beginpunt van iedere vorm van verbinding. In mijn werk luister ik naar de context van mijn opdracht, bij PLUG luisteren we naar stad en ook privé leer en deel je door te luisteren.

Het verbaasde me eigenlijk dat we kennelijk zo losgezongen zijn van de gewone dingen zoals oprecht luisteren, vragen en helpen, dat we er congressen aan moeten wijden om erachter te komen waar het ook al weer over ging. Blijkbaar zijn we er toch half niet zo goed in als we zelf denken. Hebben organisaties zelfs professionele luisteraars nodig om zelf weer te begrijpen waarom we doen wat we doen.

Luisteren loont, zo werd bevestigd. Stiekem was ik een beetje trots op hoe we als PLUG iedere week weer dat luisterend vermogen uit de stad verzamelen en onszelf en de stad steeds weer scherp weten te houden op deze doodnormale vaardigheid.

Jetske Roetman