3 jaar lang was woensdag mijn PLUGdag, mijn routine. Geen papadag, geen mamadag, geen thuiswerkdag, maar PLUGdag… Voor mijn collega’s inmiddels een begrip. “Dan kan ik je toch gewoon bellen?” dus tot zo ver was het duidelijk. Aan de andere kant ook altijd de verwondering dat ik dan WEL kon afspreken, mits bij PLUG. PLUG was geen onderdeel van de wekelijkse routine van mijn collega’s. Want die wekelijkse routine… daar zijn we mee begonnen als PLUG.

Oude routines doorbreken, want waar zijn die eigenlijk goed voor? Je raakt in een sleur en ziet altijd maar die zelfde koppen van collega’s. Altijd diezelfde routinematige gesprekken: je raakt nog amper geprikkeld. Dus PLUG gaat lekker routine doorbrekend te werk en belooft inspiratie, nieuwe gezichten, afwisselende plekken en gegarandeerd gesprekken die je niet verwacht!

Toch, zonder herkenbaarheid raakt iedereen maar in de war en dat is ook weer niet de bedoeling. Zo ontwikkelde PLUG ook een eigen routine. Elke woensdag in een routine van 4 woensdagen en dan ook de routine van de lunch.

PLUG de dag is zo inspirerend dat ik mijn werk ook op z’n PLUGs ging inrichten. Met als gevolg dat ik het afgelopen jaar eigenlijk alleen maar routines aan het doorbreken was: Elke dag een andere werkplek, andere collega’s, andere koffie, andere koffiepraat. Dat is slopend, kan ik je vertellen. Elke dag er weer inkomen, herijken en krijg dan maar aan eens wat productiewerk gedaan…

Ik moet weer even herijken en opzoek naar een routine die weer even wat langer aan me plakt. Dus ik heb alle routine-doorbrekende onderdelen uit mijn agenda weggebikt. Even terug naar kantoor, met altijd dezelfde koppen met dezelfde koffie en verbazingwekkend veel leuke koffiepraatjes. Want de collega’s hadden me gemist…en ik hen. “Wat zie ik jou op eens vaak.. “, of “Hé het is toch woensdag, jouw PLUGdag?”. Of ben je op maandag niet meer gedetacheerd? Zit je op vrijdag niet meer in Nieuw-West? Heb je dan nog wel werk!?… Allemaal geïnteresseerde vragen, waar we even over praten.. Want ja, nu hebben we zomaar tijd voor. Het is verrassend en inspirerend om zo weer met mijn collega’s te praten. Wat doen ze veel en leuke dingen! Zij vertellen het alsof het de normaalste zaak van de wereld is. Het is hun routine. De mijne was het niet meer…merk ik.

Het enige waar ik maar niet aan kan wennen dat ik woensdag de neiging heb om te ontdekken, te fietsen naar een andere plek, behoefte heb om andere hoofden te zien…Die PLUG-routine is hardnekkig. Ik moet even afkicken maar over een poosje zorg ik er gewoon weer voor dat ik mijn routine doorbreek bij het georganiseerde toeval van PLUG. Want dat gemis wat ik voelde bij mijn collega’s heb, voel ik nu al bij PLUG.. en dan is het seizoen nog maar net gestart.. Moet je nagaan!

Tot snel!

Liefs Femke