Als ruim 3 jaar thuiswerkende zelfstandig interieurarchitect begon ik af en toe wat menselijk contact te missen. Soms ging ik ’s avonds naar bed en bedacht me: ik ben de hele dag niet buiten geweest. Of kwam het voor dat mijn eerste gesproken woord aan het einde van de dag plaats vond in de supermarkt waarbij ik de caissière bedankte. Mijn leven speelde zich voornamelijk af in de digitale wereld van mijn Imac.

Plug de dag kwam voor mij als geroepen, aangezien ik dus sterk de symptomen van een holbewoonster aan het ontwikkelen was. Fantastisch idee, gezamenlijk werken op steeds een andere locatie en gezellig met anderen. Dus ik schoor mijn baard (nee hoor), kamde mijn haren en trok mijn netste kleding aan. Toen bedacht ik me ineens dat een Imac op de fiets niet echt ideaal was, gelukkig kon ik via via wel een (windows) laptop lenen. Met uiterste frustratie (en af en toe een holbewoners kreet) is het me gelukt om enkele documenten met dit voor mij vreemde besturingssysteem te vervaardigen. Niet ideaal, maar dit had ik absoluut over voor de leuke contacten die ik op deed en het interessante meedenken over maatschappelijke zaken.

Door eens over andere problemen dan ruimtelijke problemen na te denken werd mijn creatieve brein nog meer geactiveerd en vooral de invalshoeken van ‘mijn collega’s’ brachten mijn hersentjes aan het kraken. Leuk! Om het nog leuker en vooral efficiënter te maken heb ik een nieuwe baby aangeschaft, een fantastische Mac laptop. Hierdoor kan ik bij alle aankomende plug woensdagen aanwezig zijn en hoef ik mij nooit meer een kluizenaar te voelen, hoezee!

De anonieme Plugster