We zitten in een kamer van 5 x 5. Langs de wand ligt op schragen een deur die net die ochtend uit haar hengsels is gelicht. En overal lopen snoeren en staan laptops. Daartussen en -omheen een achttal jonge, bevlogen flexwerkers met uiteenlopende achtergronden: van landschapsarchitecten tot theologen en van consultants tot designers en communicatieadviseurs. Het is mijn tweede PLUGbijeenkomst en mijn tweede PLUGplek…<!–more–>

De eerste bijeenkomst was ik er omdat ik er zelf belang bij had – toen zaten we in de monumentale Oosterparkkerk om te brainstormen over een nog locatieloos project waar ik als vrijwilliger bij betrokken ben. Nu zitten we in de Zeeheldenbuurt in de buurtkamer Parlarie. Ik ben er als professional omdat ik iets wil bijdragen aan dit netwerk van bevlogen mensen die hun talenten inzetten voor hun stad.

Maar daarnaast ben ik er misschien ook wel omdat ik gefascineerd ben door de over elkaar heen buitelende ideeën, en het besef dat je dus écht verschil kunt maken in maar drie bijeenkomsten van een uurtje. Want dat is PLUG de dag volgens mij vooral: een ideeënmachine, die niet in ideeën blijft hangen maar echt naar resultaat toewerkt. Er ligt een duidelijke vraag op tafel: hoe overbruggen we de kloof tussen de creatieven die in de Zeeheldenbuurt werken en de mensen die er wonen – en dan met name de jongeren? Een uitdagende vraag!

Maar een moeilijke vraag is het ook. Op het eerste gezicht lijkt er niet veel structuur in het geheel te zitten, en ik vraag me bij tijd en wijle af wat vragenstelster Marienna moet met alle ideeën, vragen, suggesties, mogelijke routes en wat al niet meer die over de tafel vliegen. Tegelijkertijd merk ik ook dat het allemaal helpt om de vraag nog duidelijker te krijgen: wat is dan die kloof? Wie zijn die creatieven in de buurt? Hoe zit het precies met hun motivatie? En wie zijn de jongeren, wat is hun motivatie, en waar bevinden zij zich precies? Zo nu en dan laat iemand een proefballonnetje op: is een Sweet 16-partyservice niet iets? Of een enquête langs de deuren? Of moet je niet gewoon bij een andere leeftijdsgroep beginnen? Gestructureerder wordt het er niet van, maar het helpt wel. Want zo wordt duidelijk wat wel begaanbare wegen zijn, en wat niet.

Een week later, tijdens de tweede bijeenkomst in Parlarie, merk ik hoe alles al veel meer structuur krijgt en welke ideeën in vruchtbare aarde zijn gevallen, en welke niet. Maar vooral merk ik hoe alle vragen een veel duidelijker kader hebben. Volgende week moet er namelijk een plan zijn waar Marienna en Parlarie mee verder kunnen, en waarmee een begin kan worden gemaakt met het overbruggen van de kloof in de Zeeheldenbuurt. Gaat dat lukken? Jazeker! Daar heb ik het volste vertrouwen in.

Alfard Menninga