De ouderenzorg verkeert in zwaar weer. Media, politieke partijen, belangenbehartigers, toezichthouders buitelen over elkaar heen om de kwaliteit van zorg onder de loep te nemen. En passant lichten ze daarbij ook de afzonderlijke organisaties met hun besturen, management en werkvloer door . Ook de cliënten, hun familieleden en medewerkers uit de sector zelf laten van zich horen. Zij komen met soms schrijnende verhalen en zelfs misstanden. Treurige situaties die bij mij het schaamrood op mijn kaken brengen. Ik werk namelijk ook in deze sector.

Mijn collega’s en ik zitten dicht bij het vuur. We krijgen soms de volle laag, want volgens de Inspectie en anderen ligt de kern van de problemen voor een groot deel in de communicatie. En dat is onze corebusiness. We zouden graag kunnen organiseren dat sommige mensen anders met anderen omgaan maar wij hebben dat niet in de hand. Het punt is, geloof ik, dat het hier niet louter gaat om communicatie maar om opvoeden.

Wat dat betreft is de sector net een probleemgezin als je nagaat waar we de laatste jaren allemaal mee geconfronteerd zijn geweest: overheidsmaatregelen als marktwerking en bezuinigingen, negatief imago, reorganisaties en fusies….In ieder geval voel ik me af en toe net een kind uit zo’n gezin, waar na allerlei problemen en gedoe, een van mijn ouders plotsklaps thuiskomt met een nieuwe partner. En ik moet me dan maar schrikken naar de nieuwe regels… Overigens kom ik uit een heel leuk gezin waar we gewoon rechtstreeks met elkaar communiceerden. Waar we elkaar aanspraken op gedrag dat niet door de beugel kon. Een goed milieu dus met dito opvoeding, zou ik zeggen, waar ik ook heb leren relativeren. Hoe naar dingen kunnen zijn, blijf ook kijken naar wat goed gaat, was het motto thuis. Dat relativeringsvermogen komt me trouwens goed van pas nu want het wordt de ouderenzorg soms wel erg moeilijk gemaakt vandaag de dag.
Daarom proberen wij, als communicatiemensen, ook het positieve voor het voetlicht te krijgen. We zien namelijk veel dingen die wel goed gaan. We kennen heel veel collega’s die hun uiterste best doen om hun cliënten te geven waar ze recht op hebben. De mensen van PlugdeDag hebben ons geholpen om over onze eigen schutting heen te kijken. Zij hebben ons in die zin een beetje opgevoed. En wij hebben ons laten inspireren, en stimuleren, om de communicatie anders in te richten en toe te passen. We willen namelijk graag in een open sfeer werken. Eén waarin iedereen kan zeggen wat hem dwars zit en tegelijkertijd ook trots kan zijn op wat hij doet. Een utopie? Nee dat is onze droom en daar schamen wij ons niet voor. In tegendeel

Marianne Schenderling,
Communicatieadviseur Osira Amstelring