Ik wist het niet. Blijkbaar te weinig mijn twitter-account gevolgd, nieuwsfeeds gecheckt of kranten gelezen. Blijkbaar ben ik toch niet 24/7 geïnformeerd over het wel en wee van de wereld om mij heen. Dus ik stond dinsdagochtend vroeg voor een groot rood en vooral gesloten hek. De metro reed niet. Net als de rest van het stadsvervoer overigens.

Ik reageerde ‘gelaten’, zoals je dat dan heet. ‘De meeste passagiers reageerden gelaten en namen een taxi of gingen te voet’, lees je vervolgens in de krant. Schouderophalend op zoek naar vervangend vervoer.

Ik vraag me af of dit soort acties nog van deze tijd zijn. Als de bezuinigingsplannen de impact hebben als voorspeld, is het tijd voor actie. En dat die actie stevig moet zijn, geloof ik meteen. Als je wilt stimuleren dat reizigers gebruik (blijven) maken van openbaar vervoer, moet je het ook mogelijk maken het toegankelijk, betaalbaar én werkbaar te houden voor iedereen. Maar tegelijkertijd vraag ik me wel af waarom er -voor de tweede keer dit jaar – publieksonvriendelijke acties worden gehouden. Het zijn wel de reizigers waar je het voor doet.

Wat levert een staking op? Kan je het effect meten? En kan je alternatieven verzinnen die de reiziger buiten schot houdt, maar de wel de grootaandeelhouder ervan doordringt dat er onvoldoende wordt nagedacht over de haalbaarheid en effecten van voorstellen?

Misschien is het tijd om de reizigers te betrekken. Door de diversiteit aan achtergronden en inzichten van je eindgebruikers -de reiziger- te benutten, kom je geheid op nieuwe ideeën om je dienstverlening te organiseren. En wellicht nog kostenefficiënt ook.

En laat dat nu precies zijn wat PLUG doet: gebruik maken van de kennis en ideeën uit je omgeving. Misschien kan PLUG de dag eens vier weken bij de GVB of de vakbond aanschuiven en meedenken over nieuwe, aansprekende vormen van actievoeren.

Positieve bijwerking van dit gebeuren was dat ik ontdekte dat het nog steeds mogelijk is om ergens níet van op de hoogte te zijn. De 24/7 informatiestroom gaat -gelukkig- ook nog wel eens langs mij heen.

Jetske Roetman