Eens in de twee maanden heb ik een bijeenkomst van een kennisnetwerk voor jonge ruimtelijk ordenaars, Rio Nuevo. We zijn allemaal rond de dertig en bespreken actuele RO thema’s, schrijven ongevraagd advies, voeren vurig debat, zijn betrokken en hebben het vooral ook heel leuk. Afgelopen bijeenkomst ging het over wat “onze generatie” RO’ers kan toevoegen aan de zittende generatie.

Maar wie is onze generatie eigenlijk… Wat doen we goed? Wat weten we beter? Wat voegen we toe? Dus ook: wie is de zittende generatie eigenlijk… Wat doen zij goed? Wat doen zij beter? Wat leren zij ons!?

Deze bijeenkomst ging dus niet alleen over RO’ers maar over generaties. De generatieverschillen zijn op iedereen toepasbaar. Het ging ook over hoe wij werken en hoe we willen werken? Wij zijn namelijk opgegroeid met meer informatie tegelijkertijd. Wij zijn opgegroeid met internet, mobiele telefoons, sms-en en chatten. We zijn al bijna online opgeleid. Wij kunnen makkelijker dan de zittende generatie omgaan met nieuwe initiatieven als LinkedIn, Facebook of Twitter. We ontmoeten en/of houden contacten aan via de online netwerken.

Een bijeenkomst over “de nieuwe generatie”! Dan verwacht je veel geweldige gevoelens over hoe goed onze generatie het wel niet doet. Hoe beter we het wel niet allemaal weten! Hoe efficiënter, leuker, spannender, meer, sneller we wel niet zijn…. Maar helaas niets van dat alles! Want eigenlijk ondanks dat we dat bovenstaande allemaal zijn hebben we ook heel veel niet. Geen rust, geen tijd voor bezinning, geen concentratie en geen diepgaande kennis…. Ik weet dat ik nu een heel aantal generatiegenoten tegen het zere been schop. Maar hoe langer ik er over nadenk hoe meer ik het besef krijg dat mijn generatie meer om kennissen gaat dan om kennis. Het gaat om netwerken, okay, daar zijn we dan misschien wel goed in. Ik ken namelijk altijd wel iemand om ergens achter te komen of bezoek op z’n minst een paar internetsites, wat blogs of maak praatjes met mensen uit mijn netwerk. En daar boven op heb ik ook nog een korte concentratie spanne, want elk smsje of mailtje wil ik meteen bekijken! TweetDeck staat aan om de laatste tweets direct met een schuin oog op te nemen. Dadelijk staat er iets belangrijks in… Collega’s van de oudere generatie hebben die problemen niet. Die doen hun telefoon uit, twitteren niet, checken hun mail twee keer per dag en zitten achter hun tikmachine super geconcerteerd hun onderzoek of project te doen. Na een maand is dat af en ligt er een rapport. Alleen wie leest dit vervolgens? Wie staat eigenlijk achter wat er geschreven is? En vooral wie weet dat het rapport er ligt?

En wat heeft deze verwondering nou met Het Nieuwe Werken te maken?… Nou we hebben elkaar nodig, we moeten van elkaar leren. Of we nou willen of niet. De wereld staat niet stil, informatie delen is een noodzaak geworden met internet. De snelheid neemt alleen maar toe met bijvoorbeeld Twitter. Dit gaat niet alleen maar om de snelheid, maar ook om de manier waarop gecommuniceerd wordt. Daarnaast gaat het niet alleen om het zenden, maar ook om het vinden. Het gaat om kort en krachtig je verhaal doen. De juiste tags (labels) aan je tekst, illustratie of filmpje koppelen zodat het ook te vinden is. De lezer moet verleidt worden en nieuwsgierig gemaakt worden om verder te klikken. Uiteindelijk gaat het wel om inhoud, diepgang en onderzoek. De krant is nog steeds belangrijk, maar veel nieuws is eerder op Twitter te vinden. Jongeren betrek je beter om eerst online te zoeken naar actieve betrokken mensen. Deze jongeren blijven online, hun hele leven. Hier kan gebruik van worden gemaakt. Maar zonder kennis en concentratie te verliezen!

Dat laatste is in elk geval mijn persoonlijke uitdaging! Wat is de jou uitdaging?

Femke Haccoû