“Woensdag werk ik op de voetbalclub”. Heerlijk is dat om te zeggen. Vooral als je dan vervolgens de reacties op hun gezichten ziet. Altijd beter dan 7.05 de wekker en om 7.11 echt opstaan. Snel brood smeren om tijd te winnen en om 8.11 de trein pakken. Daar dan vervolgens 53 minuten in zitten samen met honderden anderen in een vergelijkbare outfit die vergelijkbare memo’s en nota’s lezen om efficiënt met hun tijd om te gaan.

Dan stormen deze drommen forenzen het perron op en gaan massaal een verdieping lager om een OV-fiets te scoren. Op die OV-fiets fietsen zij dan zo snel mogelijk naar hun kantoor om daar net voor 9.00 binnen te stappen. Een nergens naar smakend kopje koffie uit de automaat te trekken en dan zo onopvallend mogelijk naar hun eigen kamer achter hun eigen bureau. Met de vingers op het zelfde toetsenbord voor een dag met opnieuw dezelfde mensen in dezelfde vergaderzalen.

Het kan ook anders. Een dag op de voetbalclub, in het bejaardentehuis of een dag in de ballenbak werken zou je op z’n minst uit die routine moeten halen. Ook al is het bekend dat in de ballenbak kinderen plassen en poepen en dat dat tussen die ballen blijft hangen. Maar de vraag is vooral: Hebben wij routine nodig om ons thuis te voelen? Wil je werken op een locatie die iets vertrouwds heeft? Met PLUG merken we dat elke locatie andere mensen aantrekt en vooral die mensen die iets met de plek hebben. Durven we ons dan wel te laten verrassen? Met PLUG de dag weet je nooit wie je ontmoet, wat daar uit voort komt en wat de plek je brengt.

Martine de Jong